Bunia - kot z charakterem :)

Bunię poznałem pewnego majowego poranka. Odkąd pamiętam zawsze w naszym domu były psy, a kotów szczególną sympatią nie darzyłem. Z biegiem lat jednak nastawienie zaczęło mi się zmieniać. Będąca z nami od osiemnastu lat suczka Myszka chorowała coraz bardziej, przyszłość rysowała się w coraz czarniejszych barwach, a jednego byłem pewien - dom bez zwierząt będzie rozpaczliwie pusty.
Tego dnia idąc do pracy zauważyłem siedzącego sobie spokojnie na trawniczku przed wejściem przecudnej urody czarnego kotka. - Właściwie - pomyślałem - dlaczego by nie podkarmić... Jedynym czym wtedy dysponowałem była wyciągnięta z kanapek sucha kiełbasa, niemniej jednak przyjęta została łaskawie, a potem nawet "dziki" kotek dał się pogłaskać, poocierał się o nogi.. Było to nadspodziewanie przyjemne.Następnego dnia,tak na wszelki wypadek przyniosłem bardziej już odpowiednie dla kota danie. - Może przyjdzie...- myślałem. Przyszła. Czekała na mnie pod krzaczkiem,jedzonko zainteresowanie wzbudziło, ale... nie chciała jeść. Zielono - bursztynowe oczy spoglądały tylko na przemian to na mnie, to na miseczkę. - Dlaczego nie jesz ? - spytałem głaszcząc kształtną główkę. Jak się okazało, chodziło właśnie o to. Bardzo szybko doszliśmy do porozumienia. Ona czekała na mnie co rano, a warunkiem jedzenia było nieustanne głaskanie i dopieszczanie. Nie przeszkodziła nam nawet rzęsista wiosenna ulewa, usiadłem sobie po prostu na schodkach z kotem na kolanach, miseczką w ręku i kurczowo ściskanym pod pachą parasolem - przecież drugą ręką musiałem drapać za uszkiem...
Wkrótce istniejący układ przestał jednak Bunię zadowalać.Zaczęła przychodzić dwa razy dziennie, potem przeniosła się z porannym oczekiwaniem do wnętrza budynku,n a korytarz przed naszą pracownią, a któregoś dnia przez uchylone drzwi zajrzało bardzo zaciekawione pysio. - Miau ? - zapytała. - Ależ naturalnie ! - odpowiedziałem. - Wejdź i czuj się jak u siebie ! Od tej pory przez cały dzień Bunia spała sobie spokojnie na rozbitym fotelu, a gdy pod koniec dnia mówiłem jej "To do jutra, słoneczko, idę do domu", wstawała, przeciągała się i również wychodziła. Pojawił się jednak pewien problem. Otóż Bunia nieco za szybko jak na moje dokarmianie przybierała na wadze, a gdy podczas codziennej porcji pieszczot poczułem jak w jej brzuszku coś się poruszyło... Ta decyzja dojrzewała we mnie już długi czas, nie chciałem tylko robić tak strasznej krzywdy nie znoszącej kotów staruszce Myszce, ale gdy pomyślałem o losie czekającym większość żyjących na wolności kociąt, samochodach, "ludziach" i chorobach... Nie miałem po prostu innego wyjścia.