Chłopaki doskonale się rozumieją, a śmiech Przemka podczas wygłupów z El Cotem słychać chyba na pół dzielnicy :).
Praktycznie nigdy nie ingerujemy we wzajemne kontakty Przemka z kotami - wyjątkiem są tylko sytuacje gdy dziecko za bardzo zapędzi się w zabawie i pozwala sobie na zbyt wiele - bo niestety, koty mają do niego świętą cierpliwość, ale nie widzimy potrzeby by musiały z tego powodu cierpieć, np. walone po głowie maskotką :)
Przemek błyskawicznie nauczył się też na co może sobie z którym kotem pozwolić.
Dziwne jest to że żaden z kotów nigdy mu nigdy otwartej agresji nie okazał, to czego Przemek się nauczył i co bardzo szanuje - wywnioskował na podstawie kociej mowy ciała, spojrzenia, postawienia uszu - kto wie czego jeszcze.
Gdy podchodzi np. do Żabki która jest kotem wybitnie nie pozwalającym wejść sobie na głowę i który nie waha sie nigdy użyć pazurów w stosunku do innych kotów w obronie swojego spokoju a na Przemka nigdy nawet nie syknęła - ten uwaznie ją obserwuje i wystarczy jedno krzywe spojrzenie, jedno drgnienie ucha - i Przemek absolutnie się wycofuje.
Za to Okruszka potrafi ugniatać jak ciasto :)

Strasznie mnie serce boli gdy czytam czasem w sieci że ktoś ma dziecko i kota - no i tego drugiego od dziecka izoluje, nie wpuszcza do pokoju, nie pozwala na bezpośredni kontakt.
Dla kota pojawienie się w domu dziecka jest rewolucją, wszystko ulega zmianie - odtrącenie go w takiej chwili, traktowanie jako zagrożenia, czasem niepotrzebnego kłopotu - trudno kotu zrobić większą krzywdę w niby szczytnym celu.
Robi się w ten sposób także wielką krzywdę dziecku, odbiera mu się możliwośc wzrastania i rozwoju u boku wspaniałego towarzysza jakim jest kot.
Kot jako przyjaciel dziecka od pierwszych dni jego życia ma też bardzo cenną cechę - na zaufanie i przywiązanie kota dziecko musi sobie zapracować. Jeśli będzie kota okładało, wrzeszczało mu nad uchem - kot będzie uciekał, nie pozwoli się dotknąć - co z punktu widzenia dziecka jest przykre.
Będzie miało niesamowitą motywację by nauczyć się panować nad sobą, by nauczyć się delikatności i wyczucia.

Przemek jest dzieckiem niesamowitym.
Od samego poczatku niezwykle pogodnym, stale roześmianym, odkąd nauczył się śmiać - robi to niemal bez przerwy a śmiech ktory ma zarezerwowany dla kotów to już w ogóle coś niezwykłego.
Przemek od maleńkości jest bardzo samodzielny - uwielbia towarzystwo ludzi ale pozostawiony sam - doskonale sobie radzi. Jest też bardzo samodzielny w tym sensie że nigdy nie robi sobie krzywdy, używa przedmiotów z rozmysłem, zanim nauczył się wchodzić na łóżka i kanapę - przetrenował skuteczne schodzenie.
Nasze mieszkanie przypomina nieco warszat - ze względu na nasze zajęcie dodatkowe :).
Pełno w nim listew, narzędzi, wkrętów, siatek.
Przemek doskonale się w tym odnajduje, porusza bezpiecznie, nie ściąga niczego na głowę.
Bardzo nas to zszokowało bo byliśmy nastawieni na kompletne ograniczenie naszego życia w tym temacie gdy się nasłuchaliśmy o dzieciach stale rozbijających sobie głowy o kanty, spadających z łóżek, połykających drobne przedmioty.

Czasem się zastanawiamy co robią w domu dzieci które nie mają kotów :)
Połowa domowych zajęć Przemka w tym okresie ma związek z kotami - rzucaniem im zabawek, bawieniem się piórkami na patyku, dzikimi gonitwami po mieszkaniu, pokazywaniem im zabawek, opowiadaniem w "swoim" jezyku jakichś niesamowitych historii, sprawdzaniem gdzie jest który kot i co robi, wywalaniem miseczek z jedzeniem, sprawdzaniem czy kuwety są czyste itp. czynnościami :)